IT się stara, nie ma co do tego wątpliwości, stara się, by przestoje w dostępie do usług i aplikacji dążyły do zera (zero downtime), ciągła walka z infrastrukturą, zarządzaniem, gdzie stara infrastruktura spotyka się z nowymi wymaganiami – to jest właśnie ten punkt, który zaczyna zmieniać wiele organizacji.

Bo jak do tej pory wiele organizacji postrzega IT jako centrum kosztów i IT działa jako, można by powiedzieć, funkcja wsparcia biznesu. I, jak w przypadku każdego kosztu, biznes stale szuka możliwości redukcji lub wyeliminowania go zupełnie.

I wszyscy wiemy, że w końcu dochodzi się do punktu, w którym taki paradygmat (redukcji kosztów) przestaje działać. Obniżając koszty – redukujemy usługi do niezbędnego minimum – a tym samym biznes zaczyna zarabiać tylko niezbędne minimum. Często w tym miejscu gęstość upakowania systemów w data center jest podstawowym tematem wszelkich rozmów, ponieważ rozbudowa, zwiększenie powierzchni czy w ogóle pojemności data center dla kolejnych systemów jest kosztowne z punktu widzenia kapitału i operacyjności. Standardowe podejście – to kompresja – czyli wirtualizacja, może hosting aplikacji w innych miejscach – ale to jest znane i stosowane podejście – nic nowego. Podstawowym celem w tym przypadku jest wyprowadzenie kosztów możliwie najdalej poza biznes – ale jasne jest, że skróty i wyłącznie cięcie kosztów to nie jest całkiem rozsądna droga.

I chyba największą zagadką biznesu jest pytanie – jak infrastruktura data center ma się zmienić, by żądania biznesu były realizowane bez czekania na to, aż infrastruktura się dopasuje, albo złapie wiatr w żagle.

Niektóre jednak cele stawiane przed IT – nie mogą ulec zmianie – IT musi dbać o stabilność, bezpieczeństwo danych i dostęp do nich. Te procesy często są, można powiedzieć, niekompatybilne z procesami innowacyjności i ciągłych zmian w infrastrukturze. I to raczej pozostanie mimo wszystkich innych zmian.